De eerste kennismaking

Geland in Miami. Eindelijk .. na een vlucht van veel te lang naast een brede, (na 3 flesjes wijn) veel te luidruchtige, armzwierende Rus. Het regende pijpestelen. Het was drukkend warm.

In Miami moesten we de huurauto ophalen bij Alamo, vlakbij de luchthaven.

We wisten niet onmiddellijk waar het Alamobusje ons zou oppikken. Terwijl we op het gelijkvloers even op straat keken, kwam er net een blauw-geel busje aan. Alleen al omdat wij naar het busje wezen, week de chauffeur uit naar onze kant en reed daarmee bijna een andere auto aan.

De man pikte naast ons, ook nog andere verdwaalde toeristen op .. de Alamobushalte was dus echt niet zo goed aangegeven. Hij laadde onze valiezen in, reed nog langs de bushalte (ah! op dit verdiep moesten we dus zijn!) en zette ons en onze valiezen netjes af bij Alamo.

Hier maakten we kennis met het geniale ‘maak-je-niet-druk-omdat-anderen-zouden-voorsteken-systeem’. Een wachtrij (zoals we die kennen in Disneyland) en zodra er iemand roept ‘next’ is het aan jou. Geweldig .. hier bij ons is het bvb. in de winkel vaak rennen als er een kassa opengaat en gaat het om goed geluk, daar werkt het boeltje correct (een hete adem in je nek moet je er soms bij nemen, maar dat heb je hier ook wel .. n’est-ce pas?!).

Onze auto mochten we gewoon zelf uitkiezen in de rij van de ‘compacts’ (in de gietende regen met onze valiezen .. lees 2 zware zakken op wieltjes, 1 handbaggagekarretje, 1 handtas, 1 loodzware fototas). De sleutel stak erop. We kozen: een chevrolet, cobalt, lichtgrijs (de sigarettengeur namen we erbij :s). Bij het buitenrijden, vroegen we aan de vrouw bij de slagboom (een gezellige zwarte dame aan de praat met 2 collega’s) nog eventjes wat die 2 andere lettertjes (I en L) naast P, D, R betekenden. De vrouw antwoordde heel droogjes: “You don’t need that baby! And we don’t either! You just Park, Drive and Reverse!”.

3 kwartier later, na een spannende rit op de interstate (op de spits) kwamen we aan in ons hotelletje in Fort Lauderdale. We kregen gratis en voor niks een ‘upgrade’ en nestelden ons in een ’studio-dink met partial-oceanview’, goed voor 6 nachten .. zaaaalig.

Ah ja .. tips! Ben ik blij dat dat hier niet zo werkt. Overal en altijd moet je tips klaarhebben. Tips voor de man die de valiezen uit de koffer op het karretje zet (zegt heel subtiel, ‘if there’s anything else I can do for you sir’), tips voor de bellboy die de valiezen naar de kamer brengt, tips voor de man die de auto wegrijdt, tips voor de poetsvrouw, tips voor de obers .. tips, tips .. tips.

Extra’s: Op het vliegtuig keken we naar ‘The Spiderwick Chronicles’, we aten iets kipachtig met iets couscousachtig. In de luchthaven van Miami wachtten we langer dan 1 uur aan de douane. Gelukkig was de douanier erg vriendelijk. Hij nam onze (digitale) vingerafdrukken en zette de nodige stempeltjes (lees .. stempel met de verkeerde datum .. 14 ipv 15 juli). Foto’s vind je hier.